زندگی یعنی :
بخند هر چند که غمگینی ،
ببخش هر چند که مسکینی ،
فراموش کن هر چند که دلگیری ،
اینگونه بودن زیباست هرچند که آسان نیست...
]]>
]]>
زندگی یعنی :
بخند هر چند که غمگینی ،
ببخش هر چند که مسکینی ،
فراموش کن هر چند که دلگیری ،
اینگونه بودن زیباست هرچند که آسان نیست...
]]>
من فرزند مهرم و عاشق مهر
آغاز اندوه، آغاز بارش
شروع عاشقی، شروع محبت
و نفرت از نفرت
آغاز دوست داشتن زرد پائیزی و
آغاز انتظار بر دیدن سبز بهاری
من فرزند مهرم و عاشق مهر
]]>
من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
]]>
غرور هدیه شیطان است و عشق هدیه خداوند،
ما هدیه شیطان را بهم می دهیم ولی هدیه خداوند را از یکدیگر پنهان می کنیم
ممکن است بتوان گلي را زير پا لگدمال کرد، اما محال است بتوان عطر آنرا در فضا محو ساخت...
]]>
مژده گل
رونق عهد شباب است دگر بستان را
میرسد مژده گل بلبل خوش الحان را
ای صبا گر به جوانان چمن بازرسی
خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را
گر چنین جلوه کند مغبچه باده فروش
خاکروب در میخانه کنم مژگان را
ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان
مضطرب حال مگردان من سرگردان را
ترسم این قوم که بر دردکشان میخندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را
یار مردان خدا باش که در کشتی نوح
هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را
برو از خانه گردون به در و نان مطلب
کان سیه کاسه در آخر بکشد مهمان را
هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است
گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را
ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد
وقت آن است که بدرود کنی زندان را
حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تزویر مکن چون دگران قرآن را
امروز با عزیزی حرف می زدم، می گفت که منو دیده به قول خودش با نیش باز و لپ گل انداخته و نتیجه گرفته بود که من شادم و خوشحال و هیچ غمی ندارم!!
ای کاش همیشه برای همه آدم ها خنده نشانه خوشحالی و شادی بود... ولی به نظر من خیلی ها هستند که بیرون میگن و می خندن اما کسی از درونشون خبر نداره که چه ناراحتی هایی دارن...
روی ظاهر افراد نباید قضاوت کرد، همه برای خودشون یه درد هایی دارن، نمی شه گفت هیچ کس هیچ غمی نداره!
یاد یه ضرب المثل هم افتادم راستش رو بخواهید:
بیرونش مردم رو کشته و درونش خودش رو
---
نمیدانم از کجای این راه جا ماندم
یا که از کدام نقطه پر کشیدم
نمیدانم کجایم
پیش میروم اگر چه روبرویم ناپیداست
پدر دوست عزیزم لیلا فوت شده،
خیلی ناراحتم کرده این قضیه، خدا رحمتش کنه، مرد آقایی بود...
خدا به لیلا و خانوادش صبر بده...
روحش شاد...
پدر عزیزه و داغش توصیف نشدنی حالا من هر چی بگم....
]]>
دوباره حرفی برای گفتن ندارم... شنونده ام و متفکر... فقط خودم و خودم!
">
]]>
خستم، مثل خیلی های دیگه... گله ای نیست چون همین هم که هست زیادیه ...
بعضی وقتها با خودم میگم کاش ... کاش ... و کاش...
کاش کسی بود می تونست امید رو برام معنی کنه! به حرف دلم گوش بده و نصیحتم کنه.
کاش روزهای خوبی که داشتم بر می گشتن، همیشه میگم هیچ چیز دوباره تکرار نمیشه!
خیلی خوبه که آدم یه جوری باشه که همه دوستش داشته باشن و من همیشه بدنبال این قضیه گشتم.
کاش میشد برای بقیه فایده ای داشتم.
جلوی آینه می ایستم و به خودم نگاه می کنم و میگم:
سلام، هنوز هم که تو اینجایی!!
]]>
]]>